TYPY NAUCZANIA NA ODLEGŁOŚĆ

Obrazek

Punktem wyjścia określenia typów nauczania na odległość jest podział rozwiązań na dwie zasadnicze grupy:

ObrazekW tej klasyfikacji kryterium podziału stanowi rzeczywisty czas kontaktu grupy i wymiany informacji. Zgodnie z tak przyjętym założeniem nauczanie asynchroniczne obejmuje wymianę informacji między nauczycielem a studentami nie odbywającą się w czasie rzeczywistym. Asynchroniczność pociąga za sobą brak kontaktu studenta z pozostałymi członkami grupy. Po pierwsze z nauczycielem, który mógłby służyć radą i poprawiać błędy, po drugie ze współuczniami. Charakter asynchroniczny miały wczesne rozwiązania nastawione na uczenie samodzielne. W procesie naturalnej ewolucji systemy te wzbogacały się stopniowo o funkcje takie jak tryb pogawędki (chat) w trybie tekstowym i głosowym, tzw. tablicę, współdzielenie aplikacji i przeglądarkę grupową. W efekcie przekształciły się w bardziej zaawansowane technologicznie systemy synchroniczne, inaczej nazywane systemami czasu rzeczywistego. To właśnie technologia informatyczna dostarczyła narzędzi pozwalających uczestnikom spotkania (wykładu, kursu itp.) oraz nauczycielowi komunikować się swobodnie, tak jakby siedzieli obok siebie w jednym pomieszczeniu. Lekcje prowadzone w ten sposób mają charakter sformalizowany, kontrolowany przez prowadzącego, odpowiadający lekcjom w szkole lub seminariom. Wykłady mogą być wspomagane przez filmy wideo.

ObrazekDynamiczny rozwój elektroniki i technologii komunikacyjnych w latach 90-tych XX wieku spowodował dostępność tych technologii dla wielu użytkowników. Znaczne obniżenie kosztów i innych finansowych obciążeń pozwoliło na dotarcie do pojedynczego użytkownika. Z drugiej strony pojawiły się narzędzia integrujące wielu użytkowników, pozwalające na prowadzenie wspólnych wykładów, pogawędek. Przy uwzględnieniu kryterium liczby uczestników rozróżniamy system kształcenia:



Powrót do spisu treści