PRZYKŁADOWE METODY DYDAKTYCZNE

ObrazekBez względu na nieocenioną wartość technologii informacyjnej nie należy zapominać o miejscu i roli żywego nauczyciela, który po uwolnieniu od funkcji dostawcy wiadomości może i powinien całość swego wysiłku ukierunkować na formowanie wiedzy na bazie zgromadzonych przez uczniów wiadomości, w trakcie indywidualnej pracy z Internetem. W literaturze opisane zostały proponowane rozwiązania metodyczne, wśród których na szczególną uwagę zasługują metoda projektów oraz webquest. Podstawą pracy jest realizacja zadania w oparciu o przyjęte wcześniej założenia. Uczniowie posługują się siecią komputerową oraz udostępnionym sprzętem w celu przygotowania opracowania. Natomiast nauczyciel jest koordynatorem dbającym o poprawny przebieg przyswajania wiedzy. Projekt powinien mieć charakter interdyscyplinarny, czyli integrujący wiedzę przekazywaną w ramach różnych przedmiotów nauczania. Większość decyzji związanych z realizacją projektu (łącznie z propozycją tematu) uczniowie powinni podejmować samodzielnie.

Metoda projektów oraz webquest w założeniu pozwalają na kształtowanie u uczniów wielu umiejętności uniwersalnych np.:

Zbieranie i opracowywanie materiałów jak również wykonywanie projektu może odbywać się za pośrednictwem Internetu, ale również multimedialnych programów edukacyjnych, encyklopedii dostępnych na płytach CD. Projekt w tym przypadku może być wykonany jako publikacja elektroniczna w postaci strony www. Struktura publikacji elektronicznej - hipertekstowego dokumentu multimedialnego, w myśl założeń metody powinna być następująca: Prezentacja projektu jest finalnym etapem pracy ucznia, podczas którego musi on zaprezentować innym własną interpretację opracowywanego tematu. Publikacja elektroniczna tworzona jest za pomocą komputera w sieci LAN oraz w Internecie.

ObrazekAby praca mogła przybrać postać elektroniczną, uczeń powinien być przygotowany do jej konstrukcji, a w szczególności do tworzenia dokumentów hipertekstowych. Stąd też przed zastosowaniem takiej formy pracy z uczniami nauczyciel zobowiązany jest do dostarczenia słuchaczom narzędzi informatycznych. Co za tym idzie również nauczyciel musi takie umiejętności posiadać. Dostosowanie się do dynamicznych zmian nakłada na nauczyli obowiązek nieustannego podnoszenia kwalifikacji, tak aby kształcić przyszłe pokolenia zgodnie z obowiązującymi standardami. Szczególną odpowiedzialność w tym zakresie nałożono na placówki oświatowe, które są kuźnią kadr dydaktycznych. Znalazło to odbicie wśród ogólnych zadań szkoły zapisanych w podstawie programowej kształcenia. W kolegiach przygotowujących do zawodu często spotykaną techniką kształcenia, jest uczenie się we współpracy inaczej uczenie się kooperatywne. Ma ono miejsce wtedy, gdy działalność grupy uczniów wykonujących wspólne zadania pedagogiczne jest zorganizowana tak, aby każdy uczeń wykonywał czynności wspomagające uczenie się innych członków grupy. Metoda ta nadaje się szczególnie do procesu rozpatrywania problemów złożonych, wpływa na intelektualne i wychowawcze rezultaty rozwiązywania problemów. Z kolei jej zastosowanie ma mniejsze rezultaty w przypadku uczenia się faktów i pojęć nie zorganizowanych w problemy. Z punktu widzenia technologii informacyjnej ważny jest fakt, że uczenie we współpracy można przeprowadzać za pośrednictwem Internetu, Intranetu i sieci LAN.

W sieci szkolnej LAN można stosować nie tylko technikę uczenia się we współpracy, ale również pracę grup rywalizujących ze sobą. Analizując możliwości edukacji z wykorzystaniem infostrad multimedialnych widzimy, że technologia przyczynia się do przełamania barier językowych i kulturowych, a także psychicznych. Nie dyskryminuje osób niepełnosprawnych oraz tych, które z różnych przyczyn, nie mogą liczyć na sukces edukacyjny w tradycyjnym systemie kształcenia.


Powrót do spisu treści